Karamanoğlu bir gece şehrin zariflerini, eşrafını, ahbâbını sarayına davet edip çalgılı, mezeli, şaraplı, rakslı bir sohbet meclisi kurmuştu. Meclisin geç saatlerinde içkinin de tesiriyle meclistekilere ihsanlar dağıtıp gönüllerini hoş etmeğe kalkıştı ve bir has köyünü birbiri ardınca onsekiz kişiye, sonuncu olarak da Şair Nizâmi Çelebi’ye armağan etti.

Sabah olunca Nîzâmi Çelebi kapıya dayandı, “Sultanım, emrediniz de dün gece bana ihsan ettiğiniz köyün beratı yazılıp mülknâmesi verilsin!” deyince Karamanoğlu huzursuz olup pişmanlığa düştü, “Hay Çelebi” dedi, “dün gece sarhoş haliyle dilime ne gelirse söylemiş bir herzedir yemişim.” diye verdiği sözden caymaya kalkıştı. Nizâmi Çelebi,

-Hâşâ Sultanım dedi, “dün gece her ne dedinse lutf u ihsânın icâbı dedin; lâkin herşeyi şimdi yedin!”

Diliyle başı belâdaki herkese kıssadan hisse!

__________________
!!! Siz Geceleri Rüyalarınızda Kızları Düşlerken Biz Klavyemizle Savaştayız !!!
!!! Siz sabahları uyanınca yüzünüzü yıkarken biz son yedeklerimizi almış yeni yatıyor oluyoruz !!!
!!! Siz bizim kim olduğumuzu merak ederken biz sizin 7 sülalenizi çözüyoruz !!!
!!! Siz bizi yakalamak isterken çoktan sizi teslim almış ve uzaklaşmış oluyoruz !!!


[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

emege saygi